Hernieuwde waardering van mijn vak

Als er iets is dat hoopvol stemt en inspirerend is, zijn het wel alle fantastische initiatieven die overal ontstaan tijdens deze heftige tijden. De verschillende manieren hoe zorgpersoneel een hart onder de riem wordt gestoken, de gratis sportlessen die sportclubs via filmpjes online zetten, de artiest die buiten bij een verpleegtehuis liedjes zingt. Het laat onze dankbare, onbaatzuchtige en meelevende kant zien. Je moet wel van steen zijn wil je daar niet door geraakt worden. En dat biedt een geweldig tegenwicht tegen alle minder leuke berichten. De cijfers van mensen die op de IC liggen of zelfs overleden zijn, mensen die meerdere pakketten wc-papier voor de neus van de buurman wegkapen en nieuwsberichten over personeel in het openbaar vervoer dat wordt bespuugd terwijl er wordt geschreeuwd dat ze corona hebben. Die verschillende kanten van ons menszijn zijn natuurlijk niet iets nieuws, maar het komt tijdens zo’n crisis als dit duidelijker aan de oppervlakte. Het ligt dan misschien een beetje aan je eigen aard wat blijft hangen: het glas is halfvol of halfleeg. En ik ben die soms tot aan het irritante toe positivo die graag de moed erin houdt, de handen uit de mouwen steekt en graag aansluit bij de rij mensen die moeite doet er het beste van te maken.

Wie zijn het met de sterke schouders?

De berichten die mij het meest geïnspireerd hebben, waren die over de voormalige zorgprofessionals, zoals gepensioneerden en mensen die later een ander vak hadden gekozen, die zich massaal hadden aangemeld om weer hun witte jas aan te trekken. Het zijn allemaal mensen die graag willen helpen, die niet stil kunnen blijven zitten en zich aangesproken voelen op hun zorgplicht nu er nood aan de man is. Meerdere mensen hebben het al gezegd, maar ik zeg het maar nog eens. Als er iets goeds uit deze crisis moet komen, is het wel een hogere waardering van de vitale beroepen. Het is toch eigenlijk heel typisch dat afgelopen jaren het mensen met juist die beroepen zijn geweest die hebben moeten demonstreren om betere arbeidsomstandigheden en -voorwaarden te krijgen. Denk aan zorgmedewerkers, leraren, politieagenten en militairen. We weten allemaal dat het grote geld in andere branches wordt verdiend en vaak daar ook blijft. Zovelen beweren dat de multinationals de sterke schouders zijn waar de rest van de samenleving op bouwt. Maar klopt dat wel? Wat gebeurt er als de vuilnisophaler en schoonmaker niet meer komen, de leraren en het zorgpersoneel uitvallen? Zoals de historicus Rutger Bregman, van onder andere het boek ‘De meeste mensen deugen’, uit heeft gelegd: dát zijn juist de mensen met de sterke schouders waar onze samenleving op steunt.

Wake-upcall

Door die berichten die mij zo inspireerden, heb ik ook besloten het roer om te gooien. Ik heb namelijk lange tijd in de logistiek gewerkt en ben op een gegeven moment een andere kant op gegaan. Maar de coronacrisis is een wake-upcall voor mij geweest. De lege schappen in de supermarkten herinnerden me eraan wat een cruciale schakel de logistiek in de maatschappij is. Ik kreeg zin mijn oude vak weer op te pakken, zodat ik van waarde kan zijn in deze tijden. Ik ben meteen op zoek gegaan naar logistiek vacatures, zodat ik een handje mee kan helpen in het goed laten lopen van de logistieke processen. Ik voel een hernieuwde toewijding voor het vak, wat ik als een geschenk beschouw. Ik pak het met beide handen aan!  

Berichten gemaakt 13

Gerelateerde berichten

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven